wie zijn wij

Welkom bij Mesirastar

Al 42 jaar zijn er katten in mijn leven, dus je kunt wel zeggen dat ik een katten liefhebster
ben. Het waren eigenlijk allemaal gewone huiskatten ( Europese korthaar).
Totdat op 5 januari 2000 mijn laatste poes op 17 jarige leeftijd overleed.
Wij waren er allemaal kapot van en we hadden er zoveel verdriet van dat ik een besluit nam
die ik niet lang kon nakomen. “Er komen nooit geen katten meer”.

3 maanden heb ik het volgehouden. Ik werd nerveus en chagrijnig, kortom ik was gewoon
aan het afkikken. Ik was verslaafd aan katten!

Er moest weer een nieuwe komen, maar nu een ander ras.
In april 2000 kochten wij Mees. Op 7 juli mocht hij pas weg bij zijn moeder, dat was afzien.
Maar we gingen natuurlijk steeds op kraam visite.
Al snel volgde Sia die in november kwam. Zo, we hadden er weer twee en dat was wel weer
genoeg. Totdat ik meeging met de buurvrouw (die ook graag een pers wilde), naar Cattery
The Sunkids.

Daar zat Charley (toen nog Racoon). Hij bleef alleen achter omdat mijn buurvrouw zijn
broertje had gekocht. Tja, 2 of 3 wat maakt het eigenlijk uit dacht ik.
En toen hadden wij er 3.

0p 1 november 2001 was ik gezellig op visite bij Nia (The Sunkids), maar wat je nooit van
tevoren weet gebeurde precies toen!
Die avond werd er een nestje geboren, ik werd meteen aan het werk gezet.
“Hup, droog vrijven”.
Toen nummer 3 werd geboren zei ik “oh, een Colour Point”.
Als het een vrouwtje is dan neem ik haar.
“Hoe gaat ze heten, Yvon?” zei Nia. Oeps, het was maar een grapje, hoor.
Maar dat grapje is Star dus, nooit geen spijt van gehad.

Nu na 5 jaar tussen de perzen gezeten te hebben, moet ik zeggen;
Gewone huiskatten zijn lief, maar perzen zijn nog liever en je hebt er veel meer contact mee.
Het zijn net honden.

De Cattery:

Tsa, hoe kom je aan een Cattery.
De dochter van een vriendin van mij wilde een kat.
“Je moet een pers nemen, die van Yvonne zijn zo mooi, leuk en lief”.
Brenda kwam al snel eens kijken wat voor katten ik dan wel niet had en was meteen verkocht.
“Wil je zelf niet eens een nestje”? Ja, daar had ik wel eens aan gedacht, maar ik wist niet of ik
die wel weg kon doen.

Ok, 1 keer dan. De eerste keer zijn het er toch maar 2, zeggen ze.
Dus Star mocht naar de kater, na drie pogingen kwam ze zwanger weer thuis.

Op 26 september 2004 werd ze moeder van 4 kittens. De eerste werd dood geboren, maar dat
gebeurd negen van de tien keer bij het eerste nestje.
Het waren flinke kittens, 2 van 90 gram en 2 van 100 gram.
Om met eens mens te vergelijken twee 8 en 2 negen ponders.
Dus een zware bevalling. Na 5 dagen stierf helaas nummer twee, weer een groot verdriet.
“Dit is niets voor mij” dacht ik, dit nooit meer.
Maar de andere twee groeide hard en werden zo leuk, Brenda ging voor de Brown Tabby maar kon na een paar weken niet meer kiezen.
Nu wonen ze dus allebei bij haar en ze is er dolblij mee!

Toen dacht ik, ja zo kan het ook. Als ik nu eens een eigen Cattery begin, dan heb ik af en toe
een nestje en maak ik andere mensen ook gelukkig.

Zo gezegd, zo gedaan. Dus sinds 15 november 2004 heb ik mijn eigen Cattery.
Onze perzen hebben een ouderwets lang neusje, dus minder problemen met ogen en luchtwegen.